Hindi ako sanay makipagbuno sa isang taong sa simula pa lamang ay alam ko na kung ano ang gustong mangyari. Unang una, ang pagpatol o pagsagot man lang sa kaniyang ingay ay magdudulot lang ng isa pang labis na ingay; hindi maganda ang magkaruon ng ingay. Pangalawa, ang pag-iisip ng tao ay maaring ihanay sa dalawa: isang mababaw na pag-iisip at isang intelektwal na pang-unawa. Sa pangyayaring ang isa kong kaibigan ay siya mismong sumira sa pinaka-iingat-ingatan kong pangalan (at reputasyon), hindi naman siguro masama ang minsang pagsagot, lalo pa’t ang tugon ay laging kailangan sa ngalan ng Komunikasyon.
Sino nga ba ang nakakakilala sa taong ito, na nagngangalang Jeffrey Castañeros; mas kilala sa tawag ka ‘kasta’ (kantot)? Labis ang paghanga ng taong ito sa kanyang kakayanan, malimit din ang pagpuna niya sa mga bagay na hindi gusto ng kaniyang panlasa, kaya naman tinawag siyang Mr. Perfect.
Ano nga ba ang nagawa ni Jeffrey sa kaniyang buhay sa nakalipas na labing anim na taon niyang pamamalagi dito sa mundo?
Pagkabata, lumaki sa Jeffrey sa ibang bansa. Nagmula siya sa Africa, kapiling ang mga hayop na itinuring na niyang pamilya (iniwan si Jeff ng tunay niyang mga magulang sapagkat, ayon sa hula, lalaking mangmang ang anak).
Masaya duon si Jeff, maliban na lang tuwing isinasama siyang kumain ng mga nakalakihan ng hayop. Minsan, nanganib ang buhay ni Jeff, dahil sa kakulitan ay munitk na itong lapain ng hyena (Sayang! Tsk!).
Mabilis na lumipas ang panahon at masakit man sa kaniya’y kinailangan niyang iwan ang mga hayop na itinuring na niyang pamilya.
Lumisan si Jeff baon ang masasayang alaala ng lumipas: ang pakikipaghalikan sa matsing habang naliligo silang sabay, ang gatas ng Gurilya na siya niyang hanap hanap pagdating niya sa siyudad. Sa tuwing tumatakbo ang alaalang iyon, iling at pagtanggi na lang ang kaniyang tugon. Hirap siyang limutin ang lahat – ang pagiging hayop niya.
Hindi nagtagal nakasanayan din niyang mamauhay kapiling ang mga tao. Natuto siyang sumagot at hindi na siya nanguumit ng pagkain.
At dahil natuto na nga siya, pinilit niyang hanapin ang mga magulang na nag-abandona sa kaniya. Bagama’t mahirap kailangan niyang magpatuloy sapagkat nabahiran na siya ng asal ng tao – natuto siyang mahiya.
At hindi nga umabot ang isang taon ay nakita niya ang mga magulang. Hindi maipaliwanag na pagkasabik ang nadama niya, ngunit hindi ganuon ang naramdaman ng mga magulang. Sa halip na yapos ng galak at pagmamahal ang kaniyang matanggap mula sa mga ito, pandidiri ang kaniyang natanggap.
Itinaboy siya, ngunit dahil hindi pa rin naaalis ang pagiging asal hayop, bumabalik siyang pilit. Dumadaan sa lahat ng butas na kasya siya (asal hayop talaga).
Natutunan na ring tanggapin ng mag-asawa si Jeff, subalit layo pa rin ang luob ng mga ito sa kaniya, lalo pa ng nagsilang ang ina niya ng isang “cute na baby boy” (malayong malayo kay Jeff).
Nalungkot si jeff at ang mga alaala ng kahapon ay animo bukal na dumaloy sa kaniyang kamalayan.
Gurilya: Ungga! Ung ungga ungga (dedede ka na ba)?
Jeff: ung (oo)!
At impit na pag-iyak lamang ang maririnig mula sa sulok na iyon.
Pumasok ang ina niya at naabutan siyang lumuluha.
Ina: Pakshet ka ang arte mo, unggoy!
Jeff: Ungga ungga ungga! Rrrooorrrrghh!
Ina: okay!
Lumabas na ito.
Click!
Dilim.
Sa mga nagtatanong kung bakit mag-isa lamang si Jeff sa kanilang bahay, marahil ngayon ay alam niyo na. At kung bakit laging tinatanaw ni Aling Amor si Jeff? Siyempre, concerned lang yung tao. Ayon sa nakalap kong impormasyon, animal lover si Aling Amor and she looks after Jeff’s welfare.
ED: based on true story

On my birthday, I’ll have another year passed before my friends’ eyes. The system is, when it’s your birthday you’ll have to get everyone invited in a gathering, you’ll have to prepare food, and all other stuffs that would make it unprecedented. Glittered eyes will be seen from a distance, waiting to be served of sumptuous meals, craving for more and bigger, quarreling over a piece of ham. As the cloud of dust hazes the surrounding, the celebrator will be nowhere to be found, but who cares? “We get here for the food and merriment, why should we care if he’s missing”, says some of those damn guests.